MaviMelek
"Ölüler her şeyi bilir; öğrenmenin de yolu ölmektir." - Göçmüş Kediler Bahçesi / Bilge Karasu

[Hezeyan] "Ölüm" | Mahir Çelik

Ölüm

"ASARKEN DÜŞLERİ ŞİZOFREN BİR GECENİN İPİNE"

Kara gecenin bağrından damlıyordu korkutucu sessizlik, ölüm… Ve tavanda asılı kalan ruh... Tamamlıyordu korkuyu… Düştü düşecek birazdan bulacak bedeni... Yakalamaya çalışsak da kaçsak da o istediği zaman geliyor…

Her düştüğünde insan, çığlıkların kül olduğu yerde yeni olmak adına topluyor kendini bir bir ölüm labirentin çıkmaz sokaklarında… Kaybolmak bu olsa gerek… Zamanın boşlukta durması… Bulanık sularda kaybolmak gibidir bu labirent… Ve peynir kokusuna koşan fare gibidir ölüm… Çocuklar, deliler, sevdiklerimiz, sevmediklerimiz ve biz… Bu labirentin birer figüranı gibi kabullenmek düşmüştür payımıza…

Ve asıl olan tüm mantığın yitirilişidir. Ölüm bulduğunda herkesi.

Ölümün sesi var mıdır?
Ya kokusu…
Görüntüsü nasıldır ölümün…
İnsana dokunuşu nasıldır…
Oturmuş zihnin bir köşesine gizlice bekler insanı…
Tensel bir yitiş midir ÖLÜM?

Asıl olan zamanın boşlukta asılı kalmasıdır… Nefes alsan da ne fayda ölmüşsündür işte… Zaman durmuştur… Varlığın işgal etse de dünyayı… Ruhun bir ölü gibi çürümüştür.

Tanışmıştır herkes bu paradoksla.
Bu meyvenin tadı acı; bir o kadar da tatlı bir gerçeklik bırakmıştı nicedir dillerde.

Kimisi bir kurşun ucunda
Kimisi açlık kokan yüreğinde
Sevgilinin iki dudağı arasındadır kimine göre
Kimisi kalem ucunda
Kimisi yitirir ruhunu ve bedenini faili meçhul bir köşede…
ÖLÜM…

Ne kadar yakınız ölüme…

Gözlerden akan son bakışlarda görürüz bazen
Kokusu tüm çiçeklerde
Denizin dalgasına takılmıştır asarken düşleri şizofren bir gecenin ipine
Aslında hep tükürmüşüzdür geriye; bir yudum aldıktan sonra
Hep köşeyi dönerken sıyırıp geçmiştir bir yerlerimizi… Çekilen ilk nefeste işler iliklerimize…

Bedenin ve ruhun son kullanma tarihi…
Bedenin ve ruhun sonsuza dek grevi…
Olacağını bile bile kabullenilmeyen suratlardaki görünmez maske…
En korkulanı kimilerine göre…
Kimilerine göre göç…
Kimisi cennet hayalinde…
Cehennem mi? Umurunda değil bazılarının…
Kalıtımın kesesine doldurulan son lanet…
Mutlak doğumun dayandığı tek sancak…
Özgürlük… Yeterince doluysa…
Hak edilmişlik eğer yaşanılmıyorsa
Ve var olmak gibi tek gerçek… ÖLÜM

Hiçbir şey değiştirmeyecek bu eylemi… Bu lanet meyvenin tadını almak herkese düşecek…

Rövanşı olmayan bir hayattır ÖLÜM…
Asma kilidi çoktan kırılmış ve damlamıştır içimize…

~~~
Sayı: 46, Yayın tarihi: 09/05/2010

Başa dön

MaviMelek | Retorikler | Öyküler | Şiirler | Derlemeler | Gökçeyazın | Denemeler | Hezeyanlar    ©2008 MaviMelek            website metrics