MaviMelek
Hermes Kitap
"Ne denli yükselirsek, uçmayı bilmeyenlere o denli küçük görünürüz." Nietzsche

[Şiir]"Neyzen" | Betül Tarıman

söyleyip gideceğim buradan
kendimi nasıl bir candan silip gittiğimi

beni kendime sevdiren söz
beni dertten korusun
kavuşmasın üzerime hallacın elleri
ömrüme uzak olsun

hayat sen öne geç ölüm arkaya
bir başlangıç biriktir
kimsesizliktir uzatır ölümün ipliğini
ele geçirilmiş hayatta üç nefeste çalar sur
çalsın hem ne olacak dün neysen şimdi de osun
dedi yürüdü neyzen

yürüdüm ifadenin ortasında kalpten bir yara didem
yani dünün biçimlendiği bir el hep aynı nezakete uzamış
değil tam on iki parmağı var on iki günde on dört ay
bereketsiz toprakmış yılda dört kez kendine batıp çıkıyor
batsın! sanki doğmuşum gibi ondan
haydarabat'tan zordu güç okunurdu yüzün diyor
and olsun ki kendime gideceğim
kalmaya geleceğim kendime bıraktığım yerden
söz de yorulacak derdime kapanmaktan
bir cam kırığı ıssızlık olsa ne fark eder
ne zaman şehla olduğumu söylesem
kimsesizliktir doğumun eşiğinde
uzatır derinliğin sesini üfler içime neyzen

Başa dön

 

MaviMelek | Retorikler | Öyküler | Şiirler | Derlemeler | Gökçeyazın | Denemeler | Hezeyanlar    ©2008 MaviMelek            website metrics