MaviMelek
Hermes Kitap
"Ne demiş uçurumda açan çiçek; yurdumsun ey uçurum..." Cemal Süreya

"Kayıp Şehir ve Ben" | Özkan Ege

Suskun bir gün bugün,
Sabah kuşlar bile mutsuz
Hafif bir yağmur damlıyor üzerine
Ve güneş bugün saklanıyor
Ben saklanmıyorum bir tek
Nereye gitsem buluyorlar beni
Yağmurdan bile korkuyorum
Bedenim yorulmuş, tutsak olmuş...
Ağlayamıyorum bile, bir an ağlasam
Damlaların yanında sönük kalıyorum
Yürüyorum, tek benim yalnız bu şehirde
Dün gece çığlık atan yosma bile yok
Simit satan çocuk da!
Suskunum bu şehirde suskun
Buralarda ağaçlar yorgun, direnmiyor...
Rüzgar çaresiz esiyor
Nasıl ayaktayım şaşıyorum kendime
Eskiden yerinde duramayan
Koşan, zıplayan çocuk da değilim hani
Yürüyen cesedim sanki!
Susuyorum, Susuyorum, Susuyorum...
Kafamda kavak yelleri esmiyor artık
Karayel mi desem, lodos mu desem
Adını bile hatırlamıyorum rüzgarların
Saçlarım ıslak, kasvetli rüzgarlarda dalgalı
Bir okyanus sanıyorum kendimi
Adımı unuttum, kendimi unuttum
Yaşadıklarımı neden unutamıyorum Tanrım!
Kaç yol aldım, kilometresi bile belli değil
Telefonum sessizde, melodisi bile yok...
Utanıyorum belki de kendimden
Hiç miyim, piç miyim bilemiyorum bu şehirde
Yağmur bile terk etti, ses kesildi
Rüya mı, gerçek mi kestiremiyorum
Çıplak bir adamım işte, ama bakan bile yok
Halbuki; özgürlük derdim eskiden buna
Kimseler yokken, bu neye yarar be!
Yürüyen bir cesedim biliyorum bunu
Utanıyorum, Utanıyorum, Utanıyorum...

 

MaviMelek | Retorikler | Öyküler | Şiirler | Derlemeler | Gökçeyazın | Denemeler   ©2007 MaviMelek            website metrics