MaviMelek
Hermes Kitap
"Kırık bir şişenin yarısı onda, / yarısı bende sanki: Keskin kenarlarını paylaşıyoruz." Şişe / Roni Margulies

[Şiir]"Hayata Hayta Çırak" | Kusey Tangüler

!

Babamın güzleriyle aradım maviyi.
Öyle yürüdüm öyküme; ge'çitimden,
sesime gizlendi toprak, ve düşlerin kanayan alfabesi.

Çizgi filmler ayrı evlerde her akşam
'arkası yarın'dan gayrisi yoktu yoksulluğumuzda.
Pencereden b'aktıkça yağmur, pabucumun teki avluda hazan.

Bana dek çocuktu ben çocukken, babamdı.
Tahta atımla geldi bi akşam, elleri yorgun
emeğe inandığımca inandığım elleri çocukları için nasırlı.

Uyudum deliksiz, paylaşıp yastığımı atımla.
İ'çimde kocaman sevinçler ip p'atlıyor
ve ne çok uçurtma üş'üşüyor düşlerime.

Geceleri ekleyince yaşıma, ki nasıl büyüdüm.
Deri değiştirip, yalnızlığımı giyindim, büyüdükçe
tespihlere dizdim yanlışlarımı. her dem kutsadığım.

Doğduğum kent hiç, b'öldüğüm kent kırık!
Sesimde boşluk, boğazımda hıçkırık düğümlü.
Kentler aynı kalsa da, aynı adı taşıyor olsam da
ben de ben kalmayacağım, gurbetin t'uzağında

!!

Babamın elleriyle çaktım çiviyi
öyle dokundum harflerin unutmak'lığına.
Şık süslenip taşıdım bi tabutu kış b'ayazında.
Kuş topladım o gece toprağın yakasından
kış toplayıp, ağı'tımı sürdüm.
Bana bi bahar işledi, sürüm sürüm öksürdüm.

Biliyorum giderler! gölgelerini alıp.
Hem de en uzaklara dağılmaya. İlaçlarını da,
az az azalıp, kendi yaşamlarından giderler.

Çırağım, elime yakışmıyor daha
hayatın itiraf defteri ve sedef bıçağım. Ç'ırağım!
Çağımdan önce başladım yaşlanmaya, babamdan da.

Olabilir, ölüye benzeyebilir benim de sesim.
Baba suretinde ölüm, ölüm suretinde baba b'ağrıma kazınan.
Ey doğa yas'ası! Bulup bulup yitiren! Rahmin zifir karanlık.

Öyleyim, biriyim her şeye geç kalmış
kendime! Ucu kesik dilime, önü eksik hayatıma
dilime sürdüğüm sözler kadarmış ömrüm.

!!!

Gövdeme döndüm; ustama! çocukluğumu sırtlayıp;
yaşam özürlüyüm, ç'ıraklıktan mezun olamadım iyi ki,
işsiz kaldım! ki kaldım hayatın üvey evladı.

Elinde T cetveli, gün yüzünü asmış son kere tek perde.
Öpsem öpsem kendimi öperim, kum n'asıl öperse camı
keserim de bi y'anımı, yaşatır mı bu k'an ikimizi?

Yaslanmaya yokuşlara, biletsizim ve yolcu.
Sırtlamaya ödünç yaşamları, kaygım sonsuza sınır.
Bu yüzden şaşırdım sürekli hangi durakta ineceğimi.

Gök donmuş içimde! V'akitsiz, ararım kuşlarımı, kışlarımı.
Kulaçsız y'üzdüğüm metruk bi gökmüş donan. Bulamam
ellerimi kuşlara uzatacak. Ellerim! son veda'da unuttuğum.

Ç'ıraktım… b'aktım denizime üryan!
Kan'dilimi kesip attım. Işığım lâl!
Uzuuun b'ekleyişler yaşanıyor, bilemedim
kısa her son için.

Tahta atımı dağlara, men'dilimi d'allara b'ağladım
yağmalayıp, ki kopsun inceldiği yerden!
Topr'ağımda unutulmuş bi mayınla eskiyorum.

Sayı: 29, Yayın tarihi: 18/08/2008

Başa dön

 

MaviMelek | Retorikler | Öyküler | Şiirler | Derlemeler | Gökçeyazın | Denemeler    ©2007 MaviMelek            website metrics